Las Vegas

Pierwszego dnia poszłyśmy na zakupy, ponieważ na dworze było strasznie gorąco. Tam centrum handlowe jest na otwartym powietrzu, ze sklepu do sklepy można przejść wchłaniając słońce. Zostałyśmy tam z 2 godziny. Poszłyśmy do Calvina Kleina, Banana Republick, DKNY, Tom Helfinger i parę innych.  Od razu odpowiadam na pytanie czy ubrania są droższe niż w Polsce, czy nie. To zależy, opłaca się kupować kosmetyki i na pewno ubrania w lepszych sklepach, ponieważ one są dużo tańsze niż u nas. Szczególnie zachęcam odwiedzenie outletów z lepszymi markami. Kupiłam torebkę Celvina Kleina, również bluzkę i sweter w Banana Republick. Zdjęcia zamieszczone są poniżej.

Wieczorem poszłyśmy do miasta. Na głównym bulevardzie po obydwu stronach drogi, były hotele z różnymi ‘zdobieniami’ przy głównych wejściach. W każdym hotelu jest kasyno, najsłynniejsze z nich to Belaggio, z dużą fontanną przed nim. Co 8 minut można zobaczyć tam pokaz świateł, do granej jazzowej muzyki jest ustawiona fontanna i światła, które ruszają się w rytm muzyki. Warto zobaczyć, było cudownie. Na ulicach są ustawieni ludzie i pokazują swoje talenty. Generalnie jest bardzo głośno, tłoczno i można powiedzieć kiczowato, chociaż ma to swój urok. Ludzie imprezują na ulicach i w klubach, do których możesz wejść mając 21 lat i powyżej. Ale jest też mnóstwo atrakcji dla młodzieży i dzieci, są parki wodne, parki rozrywki, skoki ze spadochronem. Warte zobaczenia są też koncerty i różne przedstawienia jak burleska albo Cirque de Solei. Jest to jeden z najpopularniejszych cyrków na świecie. Niestety my niczego nie zobaczyłyśmy ale wiem, że są spektakularne. Jeżeli jednak się skusicie, to warto żebyście poszli do Visit Center i tam pozbierali ulotki, z nimi zazwyczaj ma się przeceny.

Ola

Rozpoczęcie nowej przygody

Rano w piątek, musiałam pożegnać się z Robin i Warrenem, ponieważ z Mamą i Moniką miałyśmy zaplanowane 2 tygodnie w Stanach, na różnych rozrywkach. Był płacz i przytulanie się, potwierdzanie, że hości przyjadą za rok do Warszawy.  Jestem bardzo zadowolona, że właśnie oni mnie wybrali i mogłam z nimi cieszyć się moją 10 miesięczną przygodą w Stanach, nawet pomimo małych nieporozumień, które czasami występowały między nami.  Raz Robin powiedziała, że przed wyjazdem nie zdajesz sobie sprawy, że opuszczasz dom, rodzinę i przyjaciół na prawie rok; jak już przyjedziesz nie wierzysz, że już tu jesteś; kiedy wrócisz to wydaje się jak sen, chociaż było prawdziwe. Kiedy spotkałam się z moją Mamą, wydawało mi się, że nie widziałam jej tylko jeden dzień, a nie 10 miesięcy.  Spakowałyśmy wszystkie bagaże i wyruszyłyśmy do Chicago, gdzie czekał na nas samolot o 9 w nocy. Pożegnałam się z miasteczkiem. Moja wymiana nie była perfekcyjna, zaczynając od początku, wszystko wyobrażałam sobie inaczej; rodzinkę, szkołę, miasto. Pochodzę z Warszawy, więc taka drastyczna zmiana z prawie 2 milionów ludzi do 1 tys. była bardzo trudna.  Nie wiem, czy warto sobie wyobrażać wymianę i jak ona będzie wyglądała, bo można się bardzo zawieść, albo mieć bardzo miłą niespodziankę, gdzie wszystko będzie tak jak sobie wyobrażamy. Pomimo, niektórych rzeczy, które mi się nie podobały to naprawdę warto pojechać na taką wymianę; język, który się zyskuje i przyjaciół i takie otwarcie na świat jest niesamowite.  Powracając do naszej podróży, Monika poprosiła mnie żebym sprawdziła jej telefon w torebce i zobaczyłam, że jest tam paszport. Zapomniałam paszportu! Musiałyśmy się wracać, na szczęście byłyśmy z 10 minut od miasteczka. Robin i Warren bardzo się zdziwili, kiedy wróciłam do domu haha Ale potem musieliśmy zrobić wszystko jeszcze raz. Tym razem już nie musiałyśmy się wracać. Do samego Chicago dojechałyśmy w 4 godziny, ale potem stałyśmy w korku z 2godziny. Miałyśmy nadzieję, że pozwiedzamy jeszcze miasto ale już nie było sensu. Mama oddała samochód i pojechałyśmy na lotnisko. Miałyśmy z 3 godziny do odlotu ale już oddałyśmy walizki i weszłyśmy do części lotniska, z której nie można wyjść, tam zjadłyśmy coś i pochodziłyśmy sobie. Samo lotnisko nie jest zbyt duże, a nawet porównywalne do naszego w Warszawie. Nasz lot został opóźniony o godzinę, więc boarding zaczął się o 10 w nocy. Nasza linia lotnicza była bardzo zabawna, pilot i stewardesy podchodzili do wszystkiego na luzie i nawet żartowali sobie ze wszystkiego. Jeżeli ktoś zapaliłby papierosa, za pierwszym razem dostaje ostrzeżenie; za drugim zamknął go w łazience; a za trzecim może zapalić papierosa w powietrzu, bo go wyrzucą. To brzmiało śmieszniej, kiedy pilot to mówił J Pierwszy raz spałam w samolocie, zawsze mam obawy, że ktoś mi coś ukradnie… Lot trwał z 4 godziny. Wylądowałyśmy w Las Vegas  o godzinie 11.40 licząc ze zmianą czasu. Gorące powietrze uderzyło  nas w twarze. Termometr pokazywał 107F, czyli z 43 C! Pierwszą rzecz, którą zobaczyłyśmy na lotnisku było mnóstwo kasyn.  Następnie odebraliśmy bagaże i pojechałyśmy busem do wypożyczalni samochodów. Czekałyśmy z 2 godziny na samochód, więc pospałam sobie na krzesłach w poczekalni ; tak jak połowa innych ludzi. Dostałyśmy samochód i dojechałyśmy do hotelu. Od razu położyłyśmy się spać i wstałyśmy około 11 rano. Tak zakończyła się nasza podróż do Las Vegas.

Niagara Falls

We wtorek rozpoczęła się nasza podróż do jednego z największych wodospadów na świecie.  Ścisnęliśmy się wszyscy, pięć osób, w samochód, który wypożyczyła moja Mama z Moniką. Ja siedziałam po środku, na tylnym siedzeniu przez większość  czasu; co dało znaki w Buffalo. Nie musieliśmy tam wynajmować hotelu, ponieważ siostra Warrena, Nancy, ma tam dom i nas ugościła. W trakcie drogi poszliśmy do mojego ulubionego Fast Fooda – Wendy’s. Niestety, one go nie polubiły, a Monika miała nawet miała małe zatrucie żołądkowe. Stwierdziliśmy, że już tam nie pójdziemy :/  Dojechaliśmy na godzinę dziewiątą do Nancy, przedstawiłam je sobie; troszkę porozmawialiśmy, ustaliliśmy co robimy w środę i poszliśmy spać. 

Rano wstaliśmy, Warren zrobił wafle i zebraliśmy się do pojechania do Niagary, co zajęło nam z 30 minut.  Wcześniej ustaliliśmy, że popłyniemy łódką, zobaczyć z dołu wodospad, a później zobaczymy  wszystkie punkty widokowe wzdłuż Niagary. Muszę was ostrzec, kiedy idziecie na łódkę, będziecie bardzo mokrzy ale to bardzo. Są piękne widoki z dołu, można zobaczyć tęczę i ptaki krążące nad rzeką. Przed wejściem na pokład dostaje się niebieskie kurtki przeciwdeszczowe. Przy samych wodospadach jest bardzo wietrznie i mokro. Zawiązałam paręnaście supłów na tej kurtce, bo strasznie się miotała i była za duża. Same wodospady są przepiękne, pokazują swoją moc. Jest tam punkt, zwany podkową końską, gdzie pare wodospadów kształtuje podkowę. Kiedy podpływa się tam woda pryska na wszystkie strony, nie ma sposobu jak zrobić zdjęcia w  tym miejscu. Kiedy wróciliśmy na ląd, podeszliśmy pod sam wodospad. Według mnie nie opłacało się tam iść, ponieważ jeszcze bardziej byliśmy mokrzy i tak samo jak wcześniej nie zrobiliśmy żadnych zdjęć. Po drugiej stronie wodospadu, było miejsce, gdzie można było wejść całemu do spadającej wody. Później poszliśmy zjeść obiad, który był strasznie drogi na to co dostaliśmy i nie dobry. Nie idźcie do budynku, gdzie są sprzedawane wszystkie kuchnie świata, jest drogo i nie za dobrze. Już lepiej pójść do Hard Rock Cafe po drugiej stronie ulicy.  Bardzo polecam pójście na trzy wyspy sióstr. Praktycznie można stanąć na środku rwącej rzeki. Spotkałyśmy też tam polaków i się przywitałyśmy. Widoki są niesamowite, przepiękne, wręcz nie mam słów, które to można by było opisać. Niestety wszystko jest drogie ale wart swojej ceny.  Następnego dnia rano pojechaliśmy w drogę powrotną do domu.

Po drodze zatrzymaliśmy się w Cleavelant , w muzeum Rock & Rolla. Bardzo polecam, wejście jest za 20 dolarów. Można tam poczytać o historii rocka i o słynnych wokalistach i grupach muzycznych, jak również posłuchać muzyki i zobaczyć stroje z różnych stylów muzyki. Same muzeum jest umieszczone w trójkątnym ostrokącie z dużymi szybami. Pod sufitem są umieszczone kolorowe samochody i hot dog ;) Bardzo mi się tam podobało. W domu byliśmy na godzinę 23. Od razu poszliśmy spać, bo rano musiałam pożegnać się ostatni raz.

Moja Mama, ja i Monika

Warren i Robin

Ola

Przyjazd

W niedzielę rano poszliśmy do kościoła jak zazwyczaj, potem zaczęło się dalsze sprzątanie domu na przyjazd mojej mamy i cioci. Miały przyjechać około 8, ale niestety lot był opóźniony i jeszcze zgubiły się w drodze do mnie., więc zajechały o 11.30. Już nie mogłam usiedzieć na miejscu, a Robin i Warren poszli spać. Miałam ich obudzić, kiedy moja rodzina przyjedzie.  Kiedy przyjechał czerwony samochód na nasz podjazd, wiedziała oczywiście, że to one. Obydwie bardzo mocno przytuliłam i ‘’oficjalnie’’ przedstawiłam Robin i Warrenowi. Zabraliśmy ich bagaże do domu, moja mama dała hostom prezenty, specjalne z Warszawy. Bardzo im się spodobały. Robin dostała torbę i magnes, a Warren czarną koszulkę z napisem ‘I love Warsaw.’ Położyłyśmy się dość późno spać, ponieważ rozmawiałyśmy całą noc J  W poniedziałek, zjedliśmy śniadanie i pojechałyśmy z Warrenem do Hillsdale do Walmartu, żeby miały okazję zobaczyć typowy amerykański sklep i inna miejscowość. Kiedy wróciliśmy, oprowadziłam z Robin moją Mamę i Monikę (ciocię) po naszej miejscowości, co zajęło około 30 min, z wejściem do szkoły. Ona jest naprawdę mała. Były zachwycone wyglądem High School, a najbardziej sala gimnastyczna. Przedstawiłam je także, dyrektorowi szkoły i mojemu panu od matematyki . Ludzie tutaj bardzo lubią poznawać innych.  Dołączył do nas Kaleb z Warren. Kaleb bardzo chciał poznać moją rodzinę. Poszliśmy na boisko do footballu, które zarówno jak sala gimnastyczna wywarło na nie wrażenie. Warren zaprosił nas wszystkich na lunch, do lokalnej restauracji, gdzie kupił nam kanapki, które były dobre. Po południu pojechaliśmy do Parku Narodowego przejść się dróżkami. Pojechaliśmy również do winiarni i na lody. Wieczorem Robin przygotowała typowe amerykańskie jedzenie – barbeque pork z ziemniakami i saładką.  Wszystkim  bardzo smakowało . Musieliśmy się wcześnie położyć, ponieważ następnego dnia mieliśmy zaplanowane 8 godzin jazdy do Niagara Falls.

Cedar Point

W piątek, 4 czerwca, pojechałam z Robin i Warrenem do Cedar Point – jest to park rozrywki z rollercosterami. Spędziliśmy tam cały dzień! Na początku staliśmy w kolejce do rollercostera ze spiralami, gdzie jedzie się głową do dołu J Ten rodzaj jest mój ulubiony. Kolejka do niego nie była za długa, z Warrenem staliśmy tylko 30 min.  Gate Kepper (to nazwa kolejki) nie jest z jedną z ekstremalnych kolejek ale bardzo mi się podobało. Niestety Robin nie poszła z nami na żadną z nich, ponieważ ona tego nie lubi :/ Następnie poszliśmy na Warrena ulubioną przejażdżkę. Było to takie koło, które obracało się i i szło do góry i do dołu.  Byliśmy na dużo różnych kolejkach ale dwie szczególnie zapadły mi w pamięci; jest to nowy rollercoster, staliśmy tam z 1h aż mogliśmy cieszyć się z przejażdżki. Było tam bardzo dużo zakrętów, podjazdów w dół i górę.  Następna kolejka to Millenium Park. Ona było najszybszą i najbardziej ekstremalną. Na początku podjeżdżało się w górę o  85 stopni i zjeżdżało się bardzo szybko w dół. Potem były jakieś pętle. W kolejce do rollercostera stały tylko młode osoby i najczęściej mężczyźni.  Jedzenie w Cedar Point jest bardzo drogie, za małą porcję pizzy zapłaciłam 7 dolarów.  Na szczęście nie musiałam płacić za napoje, ponieważ kupiłam bilet  za 49 dolarów i zapłaciłam 2 dolary ekstra i mogłam pić ile tylko chciałam J Bardzo polecam Cedar Point, naprawdę warto tam pojechać jeżeli jesteście fanami przejażdżek. Do domu wróciliśmy o 4 rano następnego dnia.

                                                                          Ola

Ludington

Podczas ostatniego weekendu pojechała do miasta, w którym urodziła sie Robin

- Ludington. Jest ono położone nad jeziorem Michigan. Wyruszyliśmy w piątek

popołudniu, tego dnia nie miałam szkoły, w Ludington byliśmy około 11 w

nocy. Mieliśmy male problemy z pokojem w hotelu. Sobota zapowiadała się

burzliwie, deszczowo i zimno niestety. I tym razem meteorolodzy mieli racje

:/ Nie wiedzieliśmy co robić, wiec poszliśmy na spacer w lesie i po wydmach.

Strasznie przemokliśmy! Ale później poszliśmy na jeszcze jeden spacer, tym

razem zobaczyć największa w swoim czasie oczyszczalnie wody. Później

wróciliśmy do hotelu na godzinę i pojechaliśmy do kina na film "Aloha,"

który okazał się być bardzo zabawny. Nie sądziłam, ze na wyjeździe pójdę do

kina haha Zjedliśmy desert w słynnej lodziarni "House of Flavors." Lody

były przepyszne; będę strasznie tęskniła za  moim ulubionym smakiem Ice

Cream Cookie Dough! Najlepszy :) Wzięłam go przekładanego dwoma dużymi

ciastkami z bita śmietaną mmm Ale był za duży, żeby wszystko zjeść.

Zostawiłam polowe :/
Następnego dnia było znacznie cieplej, poprawiło się o 10 stopni, już przestało padać. Pojechaliśmy więc do latarni w Ludington. Musieliśmy przejść z 2 kilometry spacerkiem, przez wydmy i pagórki. Nie było tak źle :) Widoki były piękne z wierzy, chociaż strasznie wiało.
Na obiad poszliśmy do House of Flavors, znowu ahah Ale mają też bardzo dobre jedzenie. Tym razem wzięłam frytki i tortille z kurczakiem. Uwielbiam kurczaka :)
Weszliśmy także do innej latarni, która jeszcze nigdy nie była otwarta dla turystów. Niestety ta była znacznie mniejsza od poprzedniej.
Do domu wróciliśmy około godziny 10 i oglądaliśmy film.
Wczoraj był mój ostatni dzień w szkole. Bardzo chciałam płakać ale moje oczy mi odmawiały. Pożegnałam się ze wszystkimi nauczycielami; mój pan od matematyki prawie się popłakał i mnie przytulił. Nawet nie wiedziałam jak zareagować, bo nie miałam z nim bliższej relacji. haha Wszyscy inni mówili "good luck!" A pan od wf, powiedział, że się nie zmieniłam. Czyli nie przytyłam? Lol Dzięki! Tego dnia wolałam się śmiać, niż płakać. Nie mogę uwierzyć, że to już koniec. Chodziłam z Amandą korytarzami w szkole i przypomniałam sobie mój pierwszy dzień w szkole, kiedy byłam taka zadowolona i trochę się denerwowałam. Ale z biegiem czasu widzę, że wydoroślałam i wymiana była jedną z najlepszych rzeczy jakie mnie spotkały.
W Stanach będę jeszcze przez najbliższe 2 tygodnie.

House of Flavors

Nie zjadłam całości

Mapa w House of Flavors, skąd jesteś :)

Ola

Graduation

W ostatnią sobotę pojechałam do Greenfield Village, obok Detroit, to już był mój trzeci raz pobytu tam. Tym razem pojechaliśmy na przedstawienie i wioskę z Wojny Cywilnej. Ludzie zostawali tam, mieszkając w namiotach, przebrani w długie suknie i garnitury. Oni nie dostają za to pieniędzy, muszą za wszystko; za stroje, wyposażenie. Widzieliśmy tam prezentację na temat filmów o Wojnie Cywilnej. Było tam strasznie gorąco, więc się troszkę opaliłam :) Całkiem mi się tam podobało.
Za to w niedzielę poszłam na graduation  do mojej szkoły. Na początku rodzice odprowadzali uczniów na podium, następnie były przemowy o ich przyjaźni i latach spędzonych razem. Potem rozdawali dyplomy i była sławna z podrzucaniem czapek :) Niestety nie zdążyłam zrobić zdjęć. W sumie to była krótka uroczystość. Mam jeszcze parę dni i bardzo dużo planów do zrobienia. muszę się spakować i wysłać parę paczek do polski z ubraniami.

Pokazywano nam również amputację ręki, ponieważ w tamtych czasach jeżeli kogoś postrzelono i rana była bardzo ciężka amputowali mu rękę. Zrobiłam tylko zdj i musiałam usiąść, nie mogę patrzeć nawet na operację przeprowadzaną na drewnianej ręce. 

Ola